Uğur Ünver- Yol Baktı Bana

Bir bardak suya eğildim;
yüzüm değil,
uzayıp giden bir yol baktı bana.

Günün kırıkları
pencere camında çoğaldı usulca.
Hiçbiri kendisi değildi;
her biri,
bir başkasından kalmış sessiz bir iz.

Kaldırım taşında
gölgesini unutmuş bir bulut geçti.
Ardından ben de geçtim.
Yer değiştiren ışığı
kimse fark etmedi.

Bir vitrinde,
omuzlarımın yerini tutan bir siluet
üzerime bir isim giydirmeye çalıştı.
Gülümsedim.

Ben değildim.
Yansımalar çoğaldıkça anladım:

Gördüğüm şey ben değil,
beni düşünen dünyanın
aceleyle düşülmüş kısa bir notuydu.

Akşam oldu.
Su sustu,
cam sustu,
metal sustu.

Karanlık,
hiçbir şeyi yeniden çizmedi.
Ve ilk kez,
hiçbir yerde görünmeyen hâlimle
baş başa kaldım.

Ne bir aynada,
ne bir vitrinde,
ne de başkasının gözünde.

Sadece kendimde.

Ve ilk kez,
kendime benzemek zorunda kalmadan
biraz rahatladım.