Meryem Delmar – Kırmızı Eldivenli Şair

Gülün rengi gizemdir,

Yeşil gözlü şair güne yumuşadığında.

Yanlış kişilikli mezarları kazmaktan

Kabuslar vermiş sevdiğine.

Modern zamanlı güçlerden uzak düşmüş,

Kafasının içinde ihtiyar büyücüler.

Gülün adı meçhuldur,

Belli bir yıldız bir aptala parladığında.

Sisin içinde dünya, şair uykudayken onun için kim dua eder?

Sekiz kuyruklu, beş canlı bütün kediler..

Çiçekli betonların dibinde şair,

Kurt ruhuyla dünya için ayin masasında bekler.

Kehanet yolunun sonunda, aptalın bir tek şairi vardır.

Karanlık yolun meleği, sevdiği ölünce kime dua eder?

Gülün sahibi uykusuzdur.

Rüyasızdır gecenin koynunda.

Oyuklu sırtı batar ayın, uykusuza.

Bir şiir fısıldar katmanlı evrenlere.

Bir kurt bir kedi koşar arka arkaya,

Sarı sokakta birleşir kehanetleri.

Uyku bir intihardır gülün sahibine.

Gülün adanmışı soytarıdır.

Kırmızı eldivenlerinden aşk damlar yeşil gözlere.

Tahtın yolunu kaybetmiş, insan yapımı tanrılar.

Vurulmuş beyninden yabancı krallıkta.

Uykusuz olanın yolu tek geçiştir kahine.

Gül ve kasımpatı, şair ve aptal denk gelmiş yabancı zamanlarda.