Meryem Ağar – Tespih

Ah benim bu hevesli çocuk ellerim

Dokunmayı arzuladın, eyvallah sana

Görünmeyene inandın zor olana kandın

Korkmadın babanın tespihlerini tuttun ve

heybetli bir Allah yaptın kendine, eyvallah sana

Bembeyaz ve asil bir attı Allah,

Emirler yağdıran, çatık kaşlı, gövdesiz bir at!

Işıklar saçan öfkeli bir diktatör

akşamları eve gelen zorba bir baba

İmamesi boynu, püskülü yelesi olan

tespihten bir attı Allah!

Anne! Anne bak şeytan aklıma giriyor

oku bana, tövbeestağfurullah!

Defalarca sordum:

“Anne, Allah beni seviyor mu?

Peki ya babam?”

Annem en iyi susmayı bilirdi

Dokunarak cevap aradım çocukça her soruma

Ama ellerim küçüktü dünya uzak

Dünya: doğup büyüdüğüm evdi

dünya köhneydi, dünya rutubetliydi

dünya akşamları soba ve sigara dumanı

gündüzleri de naftalin kokardı.

Annem gündüz babam akşam

Allah gece

ruhuma üflerdi.

Babam küfür ederdi ona,

annem dua;

ben üçünü de severdim.

İkisinin de elinde tespih;

birinin elleri yakaran bir kulun acizliğinde,

diğeri inançsız ve korkusuz

bir kabadayı öfkesinde.

Biri zikreder Allahı,

tespih tanelerine teker teker dokunur

ve doksan dokuzu üçe böler;

diğeri susar ve tespih sallar,

susar ve tespih sallar,

tek otuz üçlük.

Bir gün geldi sızladı ellerim

“baban Allah’a kavuştu” dediler

Dedim: Ben babama hiç kavuşamamışken

Hak mıydı bu yarabbelalemin!

Sonra belki bir cinnet

belki bir yoksunluk anıydı;

toy cesaretini, çocuk öfkesini alıp da yanına

bildiği tüm tespihlerin ipini kesti

benim bu kâfir, müşrik, yetim ellerim

O günden sonra bir çocuğu tokatlamış gibi

suçlu ve günahkâr ilan ettim ellerimi,

bir daha da Allah’la da babamla da

ellerimle de aram hiç düzelmedi.

Şimdi bazen beynime çakılı kalıyor şu fikir/ dönüp ellerimi hırpalıyorum:

Belki de ikisi de beni hiç sevmedi.

Ya hak diyorum yine de, ya hak

koca bir halat oluyor gırtlağımda bak,

hızlıca dünyaya koşan, ipini koparmış bir tespih tanesi.