Meryem Ağar – Doksan Dokuz

Esirgeyen ve bağışlayan Allah’ın adıyla

Yaratan ve yaratılmayan 

Doğmamış ve doğurmamış 

Ezeli ve ebedi olan 

Bir tek Allah’ın adıyla:

merhaba, anamın karnını deşen dünya.

Evimizin önünde, üzüm bağının altındayım

eteğinin dibinde annemin,

Üzümler sarkıyor toprağa 

biraz mor biraz kara

İstiyorum ki annem gurur duysun benimle

ama heyecandan karıştırıyorum:

“Anne cami bir tane 

Allah büssürü, bissürüüüüü!”

Annem kızıyor bana

Gidiyor; arkasından bakıyorum

daha da karışıyor her şey

Üzümler bir bir dökülüyor toprağa.

Annem diyor, kızım Allah yarattı seni 

Geldin girdin karnıma

Allah bir camiler onun evi

Bunu sakın unutma

yemeğini ye, iyi kız ol, düzgün oyna

ve düşüp de dizini kanatma

Anne diyorum, tutup ellerini

Anne hadi camiye, Allah’ın yanına gidelim 

onu evinde ziyaret edelim

Onu ilk gördüğümde şöyle diyeceğim:

Allahım evin ne güzel yolların ne uzun

gelemesem de n’olur hep sev

hiç bırakma beni

ve öldürme n’olur hep koru annemi.

Allahım o üzüm bağından çıktım

çok koştum sana, çok haykırdım

ama sen hiç açmadın bana kapılarını

Doksan dokuz ismin varmış

hangisiyle seslensem de duymadın beni

ayaklarımı kanattım da yine varamadım yanına

Allahım evimizi yıktılar, üzüm bağını kestiler

biliyorsun hep korkuyla aşındı kalbim

Benim ismim Meryem, bir tek Meryem

Bırak gururu ve artık de ki:

Ey kulum Meryem, bir yanlışlık oldu

Hesap uymadı bu devranın çarşısına

Say içinden birden doksan dokuza

ve geçir o eski halatı bükük boynuna

O paslı bıçağı yorgun kalbine sapla

O dipsiz uçuruma bırak kendini, atla.

“Korkma,

korkma koca kız oldun,

bırak anneni,

gel yanıma.”

Seni duyuyorum, doksan dokuzun en acımasız sesi

Adımı zikrediyorsun

Meryem: Belki de tüm yüzüncülerin en çaresiz hali.

Ama kulaklarımı kapatmalıyım sana:

Bir köşede bir asma üzüm yiyor çünkü hâlâ telaşla

minik Meryem’in küskün doksan dokuz silüeti