Dilek Vural – Kendilik Ağrısı

Kendimin yıkık dökük duvarıyım

Çatıda yerinde duramayan

Beyaz güvercinlerin tıkırtıları gibi

Kalbimin duvar saatiyim.

Birbiri ardınca yürüyen

Akrep ile yelkovan

Ne birlikte, ne ayrı.

Kendimin rutubetten yeşermiş

Avludaki bahçe duvarıyım.

Ağır ağır ilerlerken baharın kaplumbağası

İçime dökülen kırgın bulutları örtüyorum

Mavi çiçekten desenleri olan

Vintage kumaştan naftalin kokulu bir örtü.

Bu kadar yeter diyorum

Kendi sesim karşılık veriyor kendime

Tüy kadar hafif mi kalbin?