Hüseyin Özsu- Kar Doku

Bir kar doku içime

Bir mevsim

Okul yaşı çocuğu yakasındaki beyazlığından

Üşüyen elleri ve ayaklarını basarak yüreğime

Bir sobanın mutluluğuna kavuşma sevinciyle

Unuttur hüzünlerimi bana

Kapanmayan yaralımdan öp sonra

Dudaklarında doğayım yeniden

Biraz tanrı

Biraz güneş

Biraz da Fırat’ı al avuçlarına

Arındırıp Dicle’nin kilinden

Yeniden yoğur beni

Adem ve Havva’dan önce

Acıyı indirmeden toprağa

Yaşat beni

Yaratılmakla bırakmayıp

Yüreğinde büyüt

Yaşamaktan üstün olsa gerek bu söyleyeceğim

“Zemherin ürkütmez beni

Sen aşkı göster bana, ben yaşamayı öğrenirim”