Senem Gökel – Tören Alayı

Toprak kucaklar insanı

rüzgârın tozlu kanatlarıyla –

Güneş’in tanecikli kalkanları

Yurtsuz ruhlar

gecelikleriyle dolanır Temmuz’u –

Bir parça suyun, yaşam diye

Mesarya’nın karnına öbeklenen

sivrilen yaprakları

Kazların dehşetli gözleri

boynumu okşayarak geçiyor

Açık havada, hayal meyal patikalar;

Ayrılıyor yollarımız

bir yarım kalmışlık hissi

kondurarak yüreğime

Kimdik, Allah’ın yarattığı yerde?

Denizin kumu yuvarladığı

adresi olmayan, belirsiz ufuk çizgisinde

Nedir bakınıp durduğumuz?

Yeryüzünün doğurduğu sıkıntıyı,

tören alayı gibi içinden geçerek,

kimdir görmezden gelen?

Yürüyüp gitmişlerdi.

Topluyorum geride ben de

okyanusa armağan diye sunacağım

serçelerin kustuğu

parıldayan camları

Gençliğim ayak ucuyla geçip gitti;

Yaşımın dışındayım,

Yaşamla, ölümün dahi –

Geçmiş bulundum işte

kağıdın ketum hafifliğinde

sırtlayarak, yokla var arası,

yaldızlı bir kâinatı.