Toprak kucaklar insanı rüzgârın tozlu kanatlarıyla – Güneş’in tanecikli kalkanları Yurtsuz ruhlar gecelikleriyle dolanır Temmuz’u – Bir parça suyun, yaşam diye Mesarya’nın karnına öbeklenen sivrilen yaprakları...
O geldiğinde, Parlak, taranmış tüyleri, Üstüne göz kapakları yüklenen kara elmas gözleriyle – Bir şey diyemiyorum Sudaki ikizim gibi Biliyorum kolay gülmez yüzünü Uysal, dokuncasız. Ancak,...