Meryem Delmar – Bamya Sevmeyen Çocuklar

Kırmızılıdır tırnakları,
Büyümeyi yavaşça eve almışlardır.
Kimsenin ruhu duymadan.
Ki herkes bilmez, birçoğunun ruhu yoktur.
Başının bir yerlerine taşımayı bırakır ellerini.
Belki gerçek olan yukarıdadır.

Gözleriyle seslerini aşklaştırırlar.
Başka bir parçadadır belki kıtaları.
Sıcaksız, soğuksuz hatta sarısız yaşarlar.
Başka bir yemektedir olabilecekleri.

Devamsız bir sütle perçinleştirirler günahlarını.
Bitsiz çocuk büyümez, haşlanır hep kafalar.
Kareli ve çizgili bamyalı sofralar.
Yaşadıklarının üçüncü devreye sarkmış hâlidir tüyler.

Çocuklar bitecek olan bir şeyle dünyaya gelirler.
Sonsuza kadar sürmez hiçbir bamya nefreti.
Bütün anneler sevdalısıdır çünkü.