Kadir Altuntaş – Kanatlarım Var Benim

Bugün işte annemin kollarından kopup,
Çıktım Tanrı’nın merdivenlerinden.
Yanıma bir senin sevgini, bir de annemi almak istedim.
Sanırım Tanrı düşlediğim kadar saf değilmiş ki, bomboş kaldı ellerim.
Bulutların üstünde bahşedilmişken taptaze kanatlarım, saçlarının üstünde süzülmek,
Nasıl da bahar kokuyormuş.
Annem bir mermerin başında yüreğinin en saf yaşlarıyla, kupkuru olmuş dudaklarımı ıslatıyormuş.
Anne bak! Kanatlarım var benim.
Ben orada değilim.
Sallama artık bembeyaz beşiğimi, mermerden yapmış bu iş bilmezler.
Yorma güzelim kollarını.
Hep melek derdin bana eskiden; bak! Kanatlarım çıktı sonunda,
Bulutlar biraz ağırmış ama,
Seni görmeye gelirken hafifletiyor süt rengi taşlar yollarımı.
Artık dökme gözlerinin yaşını.
Bırak, eriyip kül olsun ki bedenim,
Kanatlarımı çırpıp acılarımı sileyim.
Burası bembeyaz bir karlar ülkesi, bir ütopya sanki.
Unuttum varoluşumun dayanılmaz düşüncesini,
Kötülüklerin hiçbiri yük değil omuzlarıma.
Süzülüp semalarda, uyuyacağım yüzyıllarca.
Bulutlardan bir yatak yapmış Tanrım bana.
Sevgilimin cennetteki çiçekleri anımsatan kokusunu almadığım zamanlarda,
Bekliyorum yüzyıllık uykumda.
Uyanıp küllerimle karıştırdığım umudumu, rüzgarlara atacağım.
Kanatlarımı göğe her kaldırışımda evrene ışık olacağım.
Ve bir gün sevgilimin beni arayan gözlerine,
Günü örtmüş bir yorganı süsleyen yıldız olacağım.
Sana sevgilim, sönmüş bir umut gibi parlayacağım.
Ben beklerken Tanrı’yla göğün üstünde,
Beni hatırlasın parlayan taşlar, kaderin maviliklerinde.
Dökmeyin gönlünüzün mahcup damlalarını üstüme,
Ben sevmem yağmurları.
Bakın, kanatlarım var!