Elif Burcu Özkan -Requiem

Kör noktanın neşeyi ıskaladığı yerde

Hayatın asimetrisini düşünürken

Altını çizerek morarttığım mantralara karşı

Arkamda kendimi görme telaşı

Eyleme parende attırmak gibi devrik bir eylem

Açık kartlardan en koyusunu seçmek, bu da bir başarı 

Düz duvara tırmanan soluğum engebeli

Zihnim ezelden hüzünlü eskici

Pişirdiğim anlağın dibi tutmuş 

Kafam her gün haşlanmış kelebek içiyor

Söndürün artık bu inatçı yangını

Bastığım toprağı maviye boyarken

Kitaptaki sır, ona vâkıflarda simyevi düş

Geç kaldığım her düzlüğe gelecekten ağıt

Geçtiğim her kırmızıya bir saygı bu

Elimi yakmadan güneşe tutabilir miyim onu?