Gökçe Aytekin – Bezgi

Göğün yüzü düştü, içim eziliyor.

Ruhumun göçü başladı uzay karanlığında

neon tüpü anılardan.

Zaman soğuk esiyor yüzüme,

ızdırabımın buharını dağıtıyor.

Özgürlüğümün kopmuş zincirlerini sürüyorum.

Oyuncak oluyorum altı aylık geceye

ve onun ötesinde, bulutların arasından

ara sıra görünen bir anne yüzü.

Acıklıdır makineye kaptırılmış elim

ve glütenli gülümseyişim.

Dehşetlidir sönümlenen et

demir duvar diplerinde.

Gelişme: ele avuca sığmayacak kadar tedricî

ya da bilgeliğe varan derinlikte,

üstelik fast food mutluluklara yer yok

bu orta yaş bezgisinde.

Varlığımı sürüyorum endüstrinin müziğiyle

saatlerin anlamsızlaştığı tempoda.

Bir bilsem doğru bir yere döküleceğimi,

balık yağı, vitamin ve hormonlu tavuk etiyle

beslediğim gövdemi teslim ederim akışa

ve sabahla akşamı barıştırırım.