A.Kadir Taş- Âzer’in Oğlu İbrahim

Tanrım bugün yine yanıldığımı anladım. Her zaman anladığım gibi anladım. Dilim yanarak, parmak uçlarımdan dua ettiğim, Mesihi anarak anladım. Kendini muhatabına anlatmak ne zor şeymiş. Bu yargıyı yine kalbimin üzerine İnşirah Suresini yazarak doğruladım. “Senin kalbini açıp genişletmedik mi?” dedi bana.

En çok bana biçilen yamalı gömleklere kızdım. Ben o değilim tanrım. Bunu sen de biliyorsun. Ben o değilim. Aynalar da biliyor. “Zaten yüzümle yüzleşmeyi hiç düşünmedim. Çünkü ben aynada insanın kendini görebileceğine inanmıyorum. Biz aynada insanların bizi nasıl gördüğünü görürüz. Dolayısıyla aynanın nesneleri gösterdiği doğru olabilir ama insanı göstermez. Ben kendimi bir aynada görmeyi ümit etmedim. Ayna bana başkaları beni nasıl görüyor konusunda rapor verir.” Bu durumu toprakta biliyor. Gömleği yırtılan Yusuf ben değilim. Kenan iline giden ben değilim. Nasralı Meryem’in oğlu ben değilim. Bugün içimdeki evini yıktılar tanrım. Ben de kalbimdeki her şeyi Âzer’in oğlu İbrahim’in baltasıyla kırdım. Bir daha dönmemek üzere dal, gövde ve kök, ne varsa kırdım. Anladım anlaşılmamak ne zor şeymiş. “Anladım ağaçlar büyüdükçe toprağa acı veriyorlardı.” Her defasında anladım. Bugün yine öldüm tanrım. Bir sen gördün.

Bugün insanı tanımakta yanıldığımı bir kez daha anladım. Yüzlerinin kırışıklıklarında yüzmeye çalışan çok gururlu, kibirli insanlarla karşılaştım. Tuhaf. Buna inanamadım. Her defasında inanamadım. Neden hep geç anlarım? Olanı, olacağı görmekte ne kadar da körmüşüm. Keşke buna gri gri üzülebilseydim. Oysa merhametim içimden döküldü. Neden kolları kırılmış bir yetimim? Neden insanlar böyleydi? Halen anlamış değilim. Bugün içimdeki evini yıktılar tanrım. “Gönlümü put sanıp kırdı biri?” Bugün yine öldüm o yüzden. Bunu bir sen gördün. Bir de dağ eteklerinde yetişen bir Çiğdem çiçeği…