Hikmet Nazlı – Eşik Sapması

Marizlenmiş bir eşiğin tam ortasında kaldım

Geçmek fiili damarlarımdan çekildi

Sürtünen bir tereddüt yerleşti havsalama.

Senin adın,

Ağzımda çoğalan bir mineral

Kırıldıkça keskinleşen,

Anlamları yaralayan vurdukça.

Düstursuz, arsız.

Artık o şehir;

Kendi haritasını inkâr eden bir organizma.

Sokaklar birbirine bağlı değil

Yürüdükçe yön değil, hüzün birikiyor.

Bükük, ekseni gizli.

Hafızam, su tutmayan bir kap;

Ne doldursam sızıyor,

Sızlayarak bir sızıntı diyârında.

Dokunduğum yüzeyler zâlim,

Beni iade etmiyor artık her temas

Çevremde fink atıyor mezâlim.

Ölçmedim ki zamanın üzerimde bıraktığı tortuyu

Tanınmadığım yer o zaman

Bilmez çabalarımı anlamaz, görmez

ki kalp;

Çabalar çabası dersinden ikmalde.

İkbalde ise yenilmek var, dırdır yüklü dünyada.

Arsız zaman, fetbaz.

Bize dokunan çetin yanı çok yaman.

Seninle aramdaki şey

Mesafe falan değil; ayrı ayrı yokluk

Birbirine değmeyen.